| Gezelschapsmiddag Curamus / reynaertcollege - 573 sec
Gezelschapsmiddag Curamus / reynaertcollege
Auteur : nickyscheers
Tags: Gezelschapsmiddag Curamus reynaertcollege
 | | Mascletà 16 Maart 2007, Pirotecnia Turís - 503 sec
Onze tweede dag tijdens Fallas is begonnen met de mascletà van Pirotecnia Turís. Na een prachtige avondshow van deze mannen waren wij natuurlijk uiterst benieuwd naar de mascletà die zij de middag neer zouden zetten. Wij waren die dag ruim op tijd aanwezig en hebben nog goed kunnen kijken wat er zoal hing vanwege de deuren van het hek die op dat moment nog open stonden. Het hing volledig vol met vlinders, er stonden rekken vol salutes en uiteraard ook de candles en mines waren hier aanwezig, het zag er allemaal indrukwekkend en veelbelovend uit, wij waren in ieder geval klaar voor onze eerste mascletà op het plein van 2007. Het wachten tot 14.00 in gezelschap van vele vuurwerkfreaks kon beginnen, iedereen praat alleen maar over vuurwerk en dan voornamelijk Fallas
natuurlijk. De spanning stijgt pas echt als de helicopter boven het plein gaat vliegen, nog een kwartiertje en dan begint het. De salutes die enkele minuten voor de mascletà worden geschoten worden met veel gejuich beantwoord.
Om 14.00 was het dan zover, de klokken luidden en de Fallera's roepen de bekende zin "Senyor pirotecnic, pot començar la mascletà. De eerste salute gaat de lucht in en dan begint het geweld van slechts enkele minuten. Bij iedere klap voel je de druk en sta je weer verbaasd hoe hard zoiets toch gaat. Het begin is dan nog "rustig" te noemen met veel candles en natuurlijk de getimede knallers die langs het hele hekwerk hangen. Erna veel salutes in de lucht met wederom veel candles met o.a. crossette-effecten, hierbij begint dan ook nog eens op de grond het geweld met de grote vlinders. Dit gaat een aantal minuten door, iedereen staat te genieten van het geweld en dan wordt de finale aangestoken, het halve plein vol vlinders gaat hierdoor in een zeer hoog tempo af en het geweld is niet te omschrijven, de druk is enorm en alsof dat nog niet genoeg is worden er ook nog eens die hele bende rekken vol salutes leeggeschoten zodra het op de grond rustiger aan het worden is. Na de salute-finale pompen ze dan nog een stel mines de lucht in om de allerlaatste klappen aan te kondigen, helaas was dit door een fout niet afgegaan. Welliswaar een tegenvaller, uiteraard voor de mannen van Pirotecnia Turís, maar voor een eerste mascletà was dit natuurlijk al grandioos! Zodra de mascletà afgelopen is worden de dranghekken opengetrokken en rent iedereen als een malle naar het hek om het mascletà-plein en worden de mannen van Pyrotecnia Turís door iedereen toegejuichd hoor je ondertussen ook het bekende nummer "Valencia en Fallas" gespeeld worden.
Het is geweldig om zo'n mascletà te ervaren, vanaf het luiden van de klokken tot na het nummer "Valencia en Fallas" was het kippenvel dan ook op de armen te zien.
Aangezien het de eerste keer was dat ikzelf zo'n mascletà op het plein meemaakte en weinig ervaring had met de camera en microfoon waren de instellingen van het geluid verkeerd. Het gaat zo ontzettend hard dat de microfoon simpelweg zo dicht mogelijk moet worden ingesteld, zelfs dan zijn de klappen nog zo hard dat ze het uiterste van de Db-meter halen. Het geluid is dan ook wat slechter vergeleken met de andere mascletà's op film, maar je kunt wel duidelijk horen hoe hard zoiets gaat.
Auteur : VuurwerkcrewNL
Tags: Vuurwerkcrew.nl Fallas 2007 Mascletà 16 Maart Pirotecnia Turís Spanje Vuurwerk Falles de Valencia
| | Straatmascletà 19 Maart 2007 nr.1 - 295 sec
De laatste dag was aangebroken, de vele straatmascletà's werden klaargemaakt voor het geweld die middag. Het was voor ons de keuze om verschillende straatmascletà's mee te maken óf de mascletà op het Plaza del Ayuntamiento door Ricardo Caballer S.A., welke ongelooflijk hard moet zijn. De keus is duidelijk gevallen op meerdere straatmascletà's en wij hebben dus een rondje gelopen door de straten om te kijken waar er overal mascletà's hingen en natuurlijk hoe laat die ontstoken zouden worden. Al snel kwamen we daar goed gezelschap tegen van enkele Nederlandse vuurwerkfreaks die dezelfde beslissing hadden genomen.
Eenmaal aangekomen op een punt waar meerdere straten bijeen komen en dus ruimte genoeg, zagen wij 2 mascletà's hangen, dit was bij Calle Cadiz/Calle Literato Azorin. Er hing er eentje in het midden van de plek waar de straten uitkomen en eentje in een straat die er dus op uitkomt. Toen bleek dat deze 2 mascletà's als eersten zouden beginnen, het was nog een kleine 10 minuten wachten. De mascletà was relatief breed opgezet en afgezet en dan moet je dus even een mooi plekje zien te vinden om te gaan staan. Uiteraard snel besloten, de vuurwerkfreaks gingen aan de kant van de salute-finale staan, de finale is natuurlijk het mooiste.
De mascletà werd aangekondigd met 2 salutes enkele minuten van tevoren. Iedereen ging klaar staan, gezellig met z'n allen achter het hek om de finale op zich af te zien stormen. Ikzelf ben aan de zijkant gaan zitten om de salute-finale op mij af te zien komen en dat goed vast te leggen.
De mascletà werd aangestoken en de candles met fluit en knal gingen van start. Niet veel later begint dan ook de streng met vlinders zijn werk te doen en heb je ook die weer het mooie geweld op de grond. Dit gaat een aantal minuten zo door en het geweld blijft maar toenemen, steeds harder, meer en natuurlijk dichterbij. De rook wordt dan ook een stuk erger en waait precies richting de vuurwerkfreaks, maar die blijven stug staan voor de finale.
Op dat moment hoor je ineens het snelle lont van de finale aangaan en weet je dat het gaat beginnen. De finale met vlinders gaan ongelooflijk snel af en zorgt voor een goede druk en hij was natuurlijk enorm hard. De rook was ook enorm en ging precies richting de vuurwerkfreaks die toch even moeite kregen met ademhalen, maar zien konden ze ook bijna niet. Op dat moment gaan ook de salutes de lucht in, de rekken worden leeggeschoten en ik heb ze goed in beeld. Zodra de laatste de lucht in gaat film ik de lucht, maar daar zie je slecht enkele flitsen met een heleboel rook in beeld, ook komen er resten naar beneden zetten. Dat was hem dan, de eerste van vandaag en deze werd zeer goed ontvangen door iedereen, ondertussen schiet de pyrotechnicus nog even de 2 salutes ter afkondiging weg, vlak naast een auto...
Auteur : VuurwerkcrewNL
Tags: Vuurwerkcrew.nl Fallas 2007 Straatmascletà 19 Maart nr.1 Spanje Vuurwerk Falles de Valencia
| | Ketelbinkie in de Schouw bij de Rotterdamse Dichtersgroep - 202 sec
http://www.henrivanzanten.com/
http://www.youtube.com/PameijerJournaal
Gelijk na de tocht op de driemaster Oosterschelde (Het heen en weer met Opa Meijer) werd HvZ uitgenodgigd door zijn dichtercollega van boord om in de Schouw bij de Rotterdamse Dichtersgroep
-aandachtig gezelschap en echte poëzieners - zijn pennevrucht van die zonnige middag ten gehore te brengen..
Auteur : pameijerjournaal
Tags: jh pameijer journaal driemaster oosterschelde de schouw henri van zanten empti eye clip books too burn Documentaire
| | Johnny B. ondergebracht op onderduikadres - 104 sec
'T ZANDT - Johnny B., de vermeende pyromaan van 't Zandt, die woensdag is vrijgekomen, verblijft op een onderduikadres.
Dat is donderdag geregeld in overleg met zijn advocaat en burgemeester Rodenboog van Loppersum.
B. is woensdag na de uitspraak van de rechter-commissaris naar het hoofdbureau van politie aan de Rademarkt in Groningen gebracht. Zijn ouders en vriendin hebben hem daar aan het eind van de middag opgehaald. Zij gingen ervan uit dat er op dat moment al onderdak was geregeld voor B., maar volgens hen was dit niet het geval. Het hele gezelschap heeft de nacht doorgebracht in een motel in Assen.
De inwoners van 't Zandt zijn donderdag over de stand van zaken geïnformeerd via een huis aan huis bezorgde brief.
Auteur : rtvnoord
Tags: Johnny B. pyromaan van 't Zandt
| | De Kattenmand/Dierenbescherming West-Alblasserwaard 12vogels - 250 sec
In de middag "stroomden" de meldingen binnen en uiteindelijk hebben we ons door het drukke verkeer heen gebaggerd om toch nog enigszins
op tijd in de vroege avond bij Vogelklas Karel Schot te kunnen zijn. Er waren 6 echt kleine eendjes uit de Schoenerstraat in Nieuw-Lekkerland, 2 halfjonge
eenden uit Brunel in Alblasserdam, 1 jonge kauw uit de Ratelaar in Alblasserdam, 1 nog jongere kauw uit de Polderstraat (melding onderweg, net op tijd) in
Alblasserdam, een gewonde duif uit de Streeflandstraat in Nieuw-Lekkerland en nog de duif van 04-06-2007 uit Nieuw-Lekkerland. Overbodig te vermelden, dat
ondanks de stress om op tijd te zijn, het een gezellig gekwaak,gepiep en gekraai was onderweg. Eenmaal bij het vogelasiel aangekomen hebben Dennis en
Ilona flink geholpen uit te zoeken wie waarheen kon. Helaas was er geen redden aan voor een zwaar gewonde duif met borstletsel en een half jonge eend met
een gebroken poot (was door buren opgejaagd; had anders gekund). De rest van dit bonte gezelschap is in de diverse opvanghokjes geplaatst bij Vogelklas
Karel Schot voor de verdere verzorging. Voor een impressie van deze sessie in Rotterdam kun je de video op YouTube bekijken (zie Aktueel Kattenmand
Nieuws in het menu).
Auteur : kattenmandvideo
Tags:katten asiel kattenasiel kattenmand dierenbescherming west alblasserwaard 12 vogels vogelklas karel schot rotterdam
| | Classics in Rock Promo - 244 sec
CLASSICS IN ROCK KLAAR VOOR NIEUWE SHOW IN AHOY
Na een zeer succesvolle eerste editie in maart 2007, zal op zaterdag 12 april 2008 AHOY wederom op haar grondvesten trillen met de komst van een nieuwe editie Classics in Rock. Met een programma dat er op papier al fantastisch uitziet beloofd het weer een avondje nostalgie te worden voor de liefhebbers van de grootste classic rockhits zoals Eye of the Tiger, Kayleigh en Spirits in the Night....
Met de komst van (alweer) een lichting topzangers zoals Jimi Jamison (Survivor), Eric Martin (Mr. Big), Fish (ex Marillion), Joe Lynn Turner (Rainbow), Doogie White (Yngwie Malmsteen Band) en natuurlijk de vaste waarde Chris Thompson (Manfred Mann's Earthband) kan eigenlijk iedereen al een invulling van het programma maken. Voeg hier nog eens een aantal smaakmakende rockhits toe en je hebt de avond van je leven...
Aan de formule van de show is niet zo veel veranderd; het podium zal er natuurlijk weer spraakmakend uitzien, de SAS Band is weer van de partij en natuurlijk zal ook het Classics in Rock Philharmonic Orchestra niet ontbreken. Ook zullen er weer unieke combinaties van zangers en muzikanten tussen zitten, evenals onverwachte nummers van weleer...
Eén van de speciale gasten die we dit jaar mogen begroeten is Andy Scott, de man achter de grootste rockhits van de legendarische Engelse band The Sweet. Speciaal voor Classics in Rock werkt Andy samen met Ian Parry, de Engelse zanger die furore maakt(e) met o.a Hammerhead, Elegy en Consortium Project. Een unieke combinatie om de bekende hits van The Sweet zoals BlockBuster, Hellraiser en Ballroom Blitz, op de enige echte manier te brengen.
Wie ook als speciale gast haar opwachting zal maken is de hoofdvioliste van het Trans Siberian Orchestra, Anna Phoebe. In december 2007 toerde zij met dit gezelschap 7 weken in Amerika, waar maar liefst 67 shows werden afwerkt voor gemiddeld 17.000 bezoekers per avond of middag! Het fenomeen Trans Siberian Orchestra is echter niet Anna..s enige bezigheid. Zo is zij inmiddels de vaste vioolbegeleider geworden van Ian Anderson in zijn band Jethro Tull, terwijl ze ook nog tijd vindt om met de band OiVaVoi in Europa rond te toeren. Wat Anna zo'n fenomeen maakt, valt dus nu met eigen ogen te aanschouwen...
Een ontdekking die de organisatie deed tijdens een bezoek aan Engeland zijn de dames van Sirena. De ongeëvenaarde vocale kwaliteiten van dit drietal was een regelrechte openbaring en alleen al om die reden werden zij dan ook uitgenodigd voor Classics in Rock 2008.
Met inmiddels de nodige ervaring achter de rug in de wereld van de cross over tussen klassieke muziek en het poprock genre zijn ze in Engeland graag geziene gasten in de theaters. Wij zijn er inmiddels van overtuigd dat ze net zo gezien zullen gaan worden in de rocktempels van Europa!
Classics in Rock 2008 wordt weer een show van ongeveer 2 ½ uur en wie denkt dat ..ie daarna naar huis moet heeft het mis! City FM presenteert namelijk na afloop een AfterParty in de voor de gelegenheid tot Dommelsch Arena omgedoopte arena van Ahoy. Ook al zat je op de ringen, je bent van harte welkom om nog even na te praten en je adrenalinepeil te laten zakken tot normale waarden. De DJ's van City FM zullen de sfeer van de avond vasthouden met de allerbeste classic rock...
De kaartverkoop is inmiddels in volle gang en deze zijn verkrijgbaar via de bekende adressen van Ticket Service Nederland. De inmiddels bekende VIP tickets zijn alleen via de organisatie verkrijgbaar.
Prijzen zijn € 45,- (arena) / € 42,50 (ring 1) / € 40,- (ring2) excl. kosten.
Alle informatie is na te lezen op de internetsite van het evenement: www.classicsinrock.com
Auteur : therealPROGTROL
Tags: Classics In Rock Glenn Hughes Fish Doogie White Chris Thompson Manfred Mann's Earthband Jon Anderson SAS Band
| | De Kattenmand/Dierenbescherming West-Alblasserwaard zwgt - 326 sec
In de middag kwam een telefoontje van Tim op het Cortgene over een jonge zwaan in hun straat. Dit is nou precies niet wat we wilden horen; een
jonge verdwaalde zwaan in een drukke straat vlakbij het winkelcentrum van Alblasserdam op zaterdagmiddag. Hij schijnt vanaf de FastFerry aan de Lek door
de nieuwe wijk naar het Cortgene gelopen (!) te zijn tussen de auto's door op de Lekdijk. Dat is op zich al een wonder, dat zoiets zonder ongelukken gebeurt.
Als zo'n grote watervogel ergens van schrikt (dat kan makkelijk op een drukke zaterdagmiddag) en de weg overfladdert, kunnen automobilisten zich rot
schrikken als ze plotseling een grote vogel voor hun ruit uit het niets zien opdoemen. Een uitwijk- of remmaneuvre ligt dan voor de hand met alle gevolgen
vandien. Denk maar aan voetgangers op een stoep naast de rijweg, die zomaar geschept kunnen worden. We konden de jonge zwaan niet zo een twee drie
vinden, maar met de hulp van vader Gert en zijn zoon Tim lukte dat wel. Al gauw kwamen we erachter, dat deze jonge zwaan veel behendiger is dan zijn
volwassen broeders. De eerste poging om hem te pakken was dan ook een-nul voor de zwaan door een zeer snelle schijnbeweging. Metteen daarop verdween
hij tegen het verkeer in het Cortgene op, richting de Dam. Dat moest zeker vermeden worden om ongelukken te vermijden. Nel maakte een omtrekkende en
minder bedreigende beweging om hem terug te laten keren naar mij toe. En weer wist de slimmerik mij te snel af te zijn en liep richting de kerk. Ik keek al waar
hij heen zou rennen om te voorkomen, dat hij genoeg ruimte zou hebben om op te stijgen. De zwaan zag wat ik deed en ging 90 graden naar links naar een
ondergrondse garage. Dat was een buitenkansje voor mij en tijdens het omdraaien voor de garagedeur probeerde hij onder mij door (!), net als onze Minoes
op De Kattenmand te ontsnappen. Nu heeft deze jonge zwaan gelukkig een erg lange nek vergeleken met Minoes de kantoorkat en is er meer kans om hem te
pakken. De nek was al voor 80 procent onder mij door, maar het lukte net om hem te pakken en onder de arm mee te nemen naar de auto. Al met al scheelde
het niet veel of hij had weer gewonnen van ons. Nu konden we hem brengen naar een rustige plek, ver van alle autoverkeer om bij te komen van alle drukte om
hem heen. We zijn nog even gaan kijken of er familieleden waren waar hij vandaan kwam, maar troffen niemand aan. Nel had al vantevoren overleg gehad met
Vogelklas Karel Schot over de beste optie naderhand bij vangst van de zwaan (indien niet gewond of ziek). Zij raadden aan om hem niet in een sloot of vijver te
zetten, maar in een grote rivier (zoals de Lek) om hem de gelegenheid te geven andere jonge zwanen te zoeken als gezelschap. Deze jonge zwanen worden nu
namelijk "verstoten" door hun ouders om zelf een gebied voor zichzelf te zoeken. Hij moet dus een eigen leefgebied zien te vinden voor de toekomst en de
meeste kans is niet in een drukke stadse omgeving, maar in de natuur buiten de stad. We hebben hem daar tot zijn grote vreugde ook gebracht en zagen hem
later na wat rusten/drinken opstijgen op zoek naar een plekje voor hemzelf evt. met andere jonge zwanen; hij vloog uitstekend en ging de wijde ruimte in ver
van het stedelijke gewoel. Zoiets geeft toch wel veel voldoening. Dank voor alle hulp in Alblasserdam en van Vogelklas Karel Schot in Rotterdam.
Auteur : kattenmandvideo
Tags:katten asiel kattenasiel kattenmand dierenbescherming west alblasserwaard zwaan cortgene gert tim jonge verdwaald karel
| | Een zeiltocht op de Nieuwe Meer - 175 sec
Een filmpje uit het oorlogsjaar 1942.
Bij dit filmpje hoort een verhaal, een fragment uit het dagboek van de maker van de film:
"Zaterdag 8 en zondag 9 augustus 1942
De afspraak die ik met mijn neef Aart Grotendorst[1] had om een film te maken van een tocht met z'n zeilboot, had er toe geleid dat we in dit weekeinde de omstandigheden gunstig achtten dit plan uit te voeren. Hij had me opgebeld naar De Standaard[2], of het me schikte hedenmiddag naar de botenwerf te komen tegen 2 uur. We zouden dan eerst vanmiddag een oriëntatie‑tochtje maken over de Nieuwe Meer opdat ik een indruk mocht krijgen van hetgeen er al zo kwam kijken bij het zeilen. Gefilmd zou er dan nog niet worden. De bedoeling was om de daaropvolgende zondag met zijn allen, dat wil zeggen m'n nichtje Annie[3] mitsgaders haar vriendin, Juffrouw Bus[4] het water op te gaan en hiervan een aantal geschikte shots op te nemen.
Mijn neef had die boot al enige jaren maar ik had het vaartuig nog nooit gezien, Ik wist dat hij hem had laten bouwen op een bekende Zaanse werf en dat het ding een bom duiten gekost had. Gezeild had Aart al jarenlang en dat gaf me het vertrouwen dat ik me met een gerust hart aan hem kon overgeven, hij verzekerde me dan ook dat ik geen enkel gevaar zou lopen. Zijn boot had een extra verzwaarde kiel en hij beweerde dat je er desnoods de Noordzee mee kon oversteken, het schip was volkomen zeewaardig. Tegen twee uur kwam ik aan de botenwerf en na enig zoeken en vragen naar schipper Grotendorst en boot „Harpoen", ontwaarde ik m'n geachte neef een heel eind verderop waar hij al druk doende was de Harpoen zeilree te maken. Nou, het was inderdaad een kanjer van een zeilboot, zwaar gebouwd en keurig in de lak, alles blonk en glom er aan. En zo stapte ik aan boord om ingewijd te worden in de eerste geheimen van de zeilsport. Ik had de filmcamera wel meegenomen teneinde uit te proberen waar ik aan boord de beste standpunten kon innemen, maar we wilden deze middag nog geen opnamen maken. Ik moest het wat zuinigjes aan doen met het filmmateriaal, 't waren de laatste spoelen met film van Gevaert die me ter beschikking stonden. Bernard[5] had me er op voorbereid dat ik er voorlopig niet meer op hoefde te rekenen nog iets te kunnen kopen; er zou geen filmmateriaal meer beschikbaar zijn voor particulieren! Ik werd deze middag volledig ingewijd in de handgrepen van het zeilen, hoorde allerlei vreemde benamingen en moest daadwerkelijk meehelpen bij het hanteren van het grootzeil, het hijsen van het fokkezeil en de edele kunst ven het laveren. Binnen het uur voelde ik me al bijna een volleerd zeiler... dat wil zeggen zolang neef Aart er bij was en met bekwame hand het roer bediende en op het juiste moment z'n bevelen gaf. Ik had al gauw in de gaten dat je bij het laveren als de donder moest oppassen dat je geen klap tegen je kop kreeg van de giek, waar het grootzeil aan vast zat. Wanneer die van bakboord naar stuurboord omkiepte want daar was geen menselijke schedel tegen bestand zoals m'n neef me voorhield. De boot had een ruime kajuit met een boel comfort en minstens drie slaapplaatsen en je kon je er makkelijk in bewegen. Het was maar goed dat er niet zo bar veel wind was die middag, zoiets wat de zeelui een labberkoelte noemen, en ik vermoed dat ik bij een stevige bries m'n lol best opgekund had! Nu ging het allemaal van een leien dakje en we zwalkten de Nieuwe Meer over van de ene oever naar de andere. Daar tussendoor, wanneer Aart de boot voor de wind liet gaan, had ik dan even gelegenheid om met de lege camera wat te experimenteren. Nu, er was leven genoeg in de brouwerij wat dit onderwerp betreft, ik was er van overtuigd dat er een beste film van te maken viel. 't was alles actie wat de klok sloeg en het eeuwig in beweging zijnde water met de talloze lichtschakeringen er over en het wolkenspel daarboven als een onuitputtelijke bron van inspiratie. „Kun je er nu ook mee op zee varen?" waagde ik hem te vragen. Aart bevestigde dat zijn boot volkomen zeewaardig was. „Alleen zou ik er dan wel m'n aanhangmotor bij moeten gebruiken om vooruit te komen bij windstilte", zo voegde hij er aan toe. Hij bleek dus ook nog over een motor te beschikken. Maar die was ergens veilig opgeborgen, daar mocht ie niet mee varen van de moffen en bovendien was er ook geen brandstof te krijgen. „We moeten trouwens toch een beetje oppassen hier in de buurt. De Duitsers hebben hier aan de andere kant van de plassen een commandopost liggen. Ze zitten de hele dag met kijkers over het water te loeren en het lijkt me beter dat ze die filmcamera van jou niet in de gaten krijgen!" Deze waarschuwing zou blijken niet geheel overbodig te zijn. Maar die middag was er gelukkig nog niets aan de hand, behoudens een sporadische collega‑zeiler was er een volmaakte rust op het water en we hadden alle ruimte om met vol zeil er vandoor te gaan, naar mijn lekenoordeel met een behoorlijke snelheid, al beweerde neef Aart dat dit nog helemaal niks was. Met een beetje flinke wind... dàn kon je pas wat beleven! De middag vloog om en voor ik het wist meerden we al weer af bij de steiger van de botenwerf. Afspraak was de volgende morgen om 8 uur present te zijn mèt film en een paar sneetjes brood voor onderweg, want het zou wel laat worden die dag.
Het zag er die zondagmorgen aanvankelijk niet bijster hoopvol uit wat het weer betreft, een bewolkte hemel, waaruit een dreinerige motregen viel. Toen ik bij de steiger arriveerde waren ze er al, neef Aart en de twee jonge vrouwen. Ze waren druk doende met het hijsen van de zeilen en ik had niet veel later moeten komen. Gelukkig klaarde de hemel een beetje op en ik had nog net even gelegenheid om een paar opnamen te maken van het in gereedheid brengen van de tuigage en het afvaren en voor de zekerheid maakte ik tegelijk ook een shot van het terugkeren en afmeren. Dat kon dan later aan het slot van de film gemonteerd worden. Na dit kort oponthoud staken we dan eindelijk van wal en ziedaar, nauwelijks waren we een kwartier buiten de haven of het wolkendek brak open en de lang verbeide zon zette volledig luister bij aan het waterfestijn, het werd nog een prachtige dag. Maar ook de wind zorgde voor de nodige afleiding en die nam later op de middag nog aanzienlijk in kracht toe zodat m'n neef opmerkte: „Nou gaan we pas echt zeilen..." Die dag werd voor mij wel een tamelijke belevenis, dit was nou iets dat zo geheel en al afweek van mijn geijkte levenspatroon en zo volkomen nieuw voor me was dat ik er al het andere bijna totaal door vergat. De beide meisjes, Annie en haar vriendin, ontpopten zich als twee zeer charmante gastvrouwen aan boord en zagen er verleidelijk uit in hun sportieve shorts en ik was maar blij dat ik zo verstandig geweest was om mezelf eveneens in luchtige vakantiekledij te steken. Ik had nu tenminste niet dat gevoel dat ik maar zo'n gelegenheids „opstappertje" was, maar er echt bijhoorde. Mijn nichtje had voortreffelijk voor de proviandering gezorgd en toen we een paar uurtjes rondgezwalkt hadden over het water werd er op uitgebreide schaal een picknick gehouden op een klein eilandje ergens midden in de Nieuwe Meer. Ze had voor koffie en broodjes gezorgd en we lieten het ons allemaal best smaken... mijn eigen boterham kwam er nauwelijks aan te pas!
In die tussentijd waren er al heel wat leuke shots opgenomen en ik moest mezelf geducht afremmen en me alle beperkingen opleggen om maar niet te veel raak te filmen. Ik had de grote Cine‑Nizo camera meegenomen met twee spoelen van 15 meter en daar zou ik het mee moeten doen. Aart wilde ook graag een opname vanaf de wal terwijl z'n boot recht op de camera aan voer en dan met een snelle manoeuvre de steven wendde. Nou, dat kon allemaal en zo werd ik dus teneinde dit evenement te vereeuwigen ergens op een eilandje aan wal gezet met de camera terwijl de Harpoen zich verwijderde en mij alleen achterliet. Het kostte me wel een paar natte voeten doordat ik van boord een fikse sprong moest maken om aan land te komen, een sprong die helaas niet volmaakt uit de verf kwam. Maar dat woog allemaal niet tegen de pret en de satisfactie die dat we een avontuurlijke dag hadden en er succesvol gefilmd werd. Na de middag omstreeks 12 uur begon de wind al strakker te blazen er dreven nog wat donzen wolken langs de blauwe hemel en nu kreeg ik eindelijk pas een idee wat je met zo'n zeilschip allemaal kunt beleven. Aart zette nu alle tuigage bij, het grootzeil bolde heftig naar één zijde en ook het fokkezeil wapperde klepperend mee en daar gingen we. De Harpoen begon nu vervaarlijk op z'n kant te hellen en we moesten met z'n drieën op de reling zitten om tegenwicht te geven. Ik dacht geen moment aan gevaar, in beslag genomen als ik werd door de verrukkelijke gewaarwording van het snelle voortbewegen over de schuim koppende golven van het meer, terwijl de wind nog steeds in kracht toenam Ik kan me niet herinneren ooit zó intens genoten te hebben van een tocht over het water. Toen het eindelijk een beetje al te gortig werd met de wind zei Annie: „Zeg broertje, zou je nou maar niet eens wat zeil minderen... straks leggen we òm voor je het weet en ik heb niet zoveel zin in een koud bad." Behalve Aart bleek niemand van het gezelschap behoorlijk te kunnen zwemmen! Het grootzeil werd nu neergelaten en slechts met het kleine fokkezeiltje ging het nu in wat rustiger tempo. Ik maakte m'n laatste opname, de camera gericht op het kielzog met de weerspiegeling van de zon over het water. We voeren nogal tamelijk dicht langs de oever aan de overzijde, toen m'n neef plotseling geagiteerd uitriep: „Pas op...! Weg met die camera... geef gauw hier!" We wisten zo gauw niet wat er aan de hand was, maar Aart pakte me het apparaat af en moffelde het bliksemsnel weg in de kajuit en borg hem weg in een van de kastjes, plaatste er meteen een manden waterkruik voor om de zaak te camoufleren. „De moffen komen er aan... ze hebben ons gezien, ze hebben het geratel van die filmcamera natuurlijk gehoord", zo riep hij uit. En verdraaid, het bleek geen loos alarm te zijn, er naderde met vrij grote snelheid een Duitse grijs geschilderde patrouille motorboot die kaarsrecht op ons afstevende. „Gewoon blijven doen...!" adviseerde m'n neef, „vooral geen paniek, misschien varen ze alleen maar een beetje voor de gein om ons aan het schrikken te maken...!" Nu, daar waren ze dan wel goed in geslaagd want ook de meisjes zagen de situatie met wat angstige blikken in de ogen aan. Niemand kon voorspellen wat die lui in de zin hadden en in hoeverre ze ons wat maken konden dat we aan het filmen waren. Volgens Aart waren we per ongeluk te veel in de verboden zone terechtgekomen in de buurt van die commandopost. Het zou best kunnen zijn dat ze ons verdachten van spionage of van het maken van geheime foto's van de situatie. We deden of we druk doende waren met de tuigage terwijl Aart zo ongemerkt mogelijk van koers veranderde om nog te proberen de motorboot met Duitsers te ontlopen. Maar die was oneindig veel sneller dan wij met ons enkele fokje op en voor we het wisten hadden ze ons te pakken. Ze naderden ons op enkele tientallen meters afstand. We konden hun stemmen horen, het waren kerels in marine uniformen van de Duitse Kriegsmarine. Ze beweerden dat die lui de beroerdsten niet waren. En dat bleek goddank nog waar te zijn ook. Ze brulden ons wat onverstaanbaars toe en Aart beantwoordde dat geroep met een luchtig „Ahoy.. ahoy!!" En daarop verstonden wij weer duidelijk zoiets al „guter Fahrt!... Wiedersehen." Ze draaiden met een flauwe bocht om de Harpoen heen en keerden naar hun post terug. Er was gelukkig niets gebeurd, maar een beetje geschrokken waren we toch wel van dit kleine incident.
Al met al draaide de klok intussen door, het was twee uur geweest en ik had er maar van afgezien om de Harpoen te gaan verlaten. Betty[6] zou die middag vergeefs op me wachten, ik zat hier letterlijk in het schuitje en moest meevaren tegen wil en dank. M'n nichtje wist niets af van het feit dat ik hier een vriendin had waar ik altoos trouw op bezoek kwam op de zondagmiddagen en ik voelde er ook niets voor om hen dat allemaal uit te leggen. Ik zou voor deze keer dan maar eens 's avonds naar haar toe gaan, dan kon ik Betty meteen uitvoerig vertellen over deze middag. Ze bleven we dan nog een paar uurtjes van hot naar her zwalken, totdat de meisjes er langzamerhand schoon genoeg van begonnen te krijgen. Op den duur raak je dan ook uitgekeken op de beperkte ruimte van de Nieuwe Meer, het zou best de moeite waard zijn om met zo'n boot het land door te kruisen en hier en daar waar het mooi was te overnachten. Aart beweerde dat hij er de laatste dagen wel eens over gedacht had om te proberen naar Engeland te komen met de Harpoen. „Die boot kan er best tegen en ik ben er zeker van dat ik zonder averij een Engelse haven binnen loop..." zo verzekerde neef Aart mij. „Maar het grootste gevaar zit 'm hierin dat je door de Duitse kustbewaking moet zien te komen... je komt nergens door de sluizen heen. De enige mogelijkheid zou zijn via de Nieuwe Waterweg of vanuit de Zeeuwse wateren en dan liefst op een maanloze donkere nacht... " zo voegde hij er aan toe. „Het moet al een paar maal gelukt zijn en ik zou er zelf veel voor voelen om ook een poging te wagen... vooral als de toestand hier slechter gaat worden. Maar dan moet ik wel samen met een tweede man van wal steken, want in je eentje is dat natuurlijk een gevaarlijke onderneming... Zou jij er wat voor voelen om mee te gaan en uit te wijken naar Engeland?" liet hij er met een polsend gebaar in mijn richting vragend op volgen. „Nou, dáár vraag je me even wat", antwoordde ik, „zoiets lijkt met een verdomd gevaarlijke onderneming toe en... ik geloof dat ik nu niet bepaald een held ben in dat soort waaghalzerijen... ik zou het alleen doen wanneer de grond me hier te heet onder de voeten werd of wanneer de moffen me zouden dwingen voor hen te vechten... ja, in zo'n geval zou ik geen moment aarzelen om met je mee te gaan!" Annie mengde zich nu ook in dat gesprek en merkte op: „Geloof maar gerust dat het hier steeds nijpender gaat worden... ze zijn nu nog met de joden bezig, maar als ze die allemaal te pakken hebben dan beginnen ze aan ons. Je zult er nog wat mee beleven, ik heb uit heel goeie bron gehoord dat ze nu al plannen hebben om alle mannen tussen de 20 en 40 jaar op te roepen voor werk in Duitsland en dat er al bedrijven hier in Nederland personeel hebben moeten afstaan... je moet er nu maar vast op bedacht zijn dat ze bij jullie op De Standaard eerdaags ook komen." Nu had ik in de afgelopen dagen bij ons op de Nieuwezijds Voorburgwal eveneens van dat soort geruchten kennis genomen. Er waren daar mensen die over het algemeen goed op de hoogte waren met hetgeen de Duitsers voor boze plannen hadden. Maar ja, dat wilde je allemaal niet zo voetstoots aannemen, we hadden toch immers een vakbond en bovendien kon het bedrijf ons toch niet missen? We hadden zelf nu werk in overvloed en dat moesten die Duitsers toch ook heel goed begrijpen! Neen, niemand van ons die daar voorlopig nog zwaar aan tilde. Maar m'n nicht stelde me plotseling een soort gewetensvraag. „Wàt zou jij doen als ze je opriepen om naar Duitsland te gaan? Zou je er gehoor aan geven of zou je weigeren?" Een moeilijke vraag... ik had tot nu toe geen aanleiding gevonden om daar intens over na te denken. Ik zag zoiets voorlopig ook in 't geheel niet in het verschiet liggen. Ik antwoordde dan ook: „'t Zou geen lolletje zijn als dat gebeurde maar ik zou niet weten wat ik anders moet gaan doen... er zou niet veel anders op zitten dan te gaan...!" „Je zou bijvoorbeeld ook kunnen onderduiken", merkte Annie op en ze maakte daarbij een gebaar met haar armen als van iemand die van een duiktoren afspringt. „Er zijn er zoveel die dat doen en ik ken mensen die daarbij helpen om jongelui uit handen van de moffen te houden." Ze zei het met iets nadrukkelijks in haar stem, alsof ze meer wist van dat soort zaken. „Als het ooit mocht gebeuren dat ze je aanwijzen om naar Duitsland te gaan... dan moet je eens met ons komen praten en ze wees daarbij zijdelings op de wat stille en bescheiden jonge vrouw naast haar, die toen toestemmend knikte. Ik begreep de situatie... m'n nichtje hield zich bezig met illegale activiteiten en haar vriendin, juffrouw Bus, was daar deelgenoot van. „Maar... mondje dicht!" voegde Annie er nadrukkelijk aan toe. Ik kon toen op dat ogenblik in de verste verte niet vermoeden dat ik op vrij korte termijn een beroep zou moeten gaan doen op de medewerking van dit tweetal! Het leek toen nog tè absurd om daaraan te geloven. Maar dit zonderlinge gesprek aan het eind van deze verrukkelijke zeilmiddag leek verdacht veel op een inleiding tot ernstige dingen die te gebeuren stonden.
De tocht liep ten einde, rustig meerde de Harpoen af bij de werf. De zeilen werden keurig netjes geborgen, de spullen ingepakt en weldra voelden we weer de stevige ondergrond van de wal onder onze voeten. We gingen nog even de kantine binnen en dronken een koel glas bier om de dorst te lessen na al dat water. Annie vroeg of ik zin had om met hen mee te gaan naar hun huis toe en daar te blijven dineren, maar hoe aanlokkelijk dit voorstel ook mocht zijn, ik kon niet anders doen dan te bedanken onder voorwendsel dat ik deze avond ergens heen moest. Ik bedankte voor de bijzonder spannende en prettige dag en beloofde zo spoedig mogelijk de resultaten van de filmopnamen bekend te maken.
's Avonds bij Betty had ik heel veel te vertellen en ze was één en al oor. Ze had zich wel een klein beetje ongerust gemaakt over m'n wegblijven die middag maar ze gaf me groot gelijk dat ik het er eens van genomen had en geen spelbreker had willen zijn voor de anderen. Ik vertelde haar alles over de zeiltocht en ze genoot er zichtbaar van mee. Maar wel vermeed ik met haar te spreken over de vertrouwelijke mededelingen die ik van mijn nichtje had verkregen omtrent de hulp aan onderduikers. Het besef was in me ontwaakt dat je niet voorzichtig genoeg kon zijn met het spreken over dit soort aangelegenheden."
[1] Aart Grotendorst, neef van P.W. van Rossum, Paramariboplein 54'' te Amsterdam
[2] De Standaard, werkgever van P.W. van Rossum Jr., Nieuwezijds Voorburgwal 58-60 te Amsterdam
[3] Annie Grotendorst, nicht van P.W. van Rossum, Paramariboplein 54'' te Amsterdam
[4] Juffr. Bus, collega van Annie Grotendorst bij Fa. Oyens, gevestigd aan de Keizersgracht te Amsterdam
[5] E.L Bernard, Fotohandelaar A.F.O.;, Marnixstraat 5 te Amsterdam
[6] Frey, Elise (Betty); vriendin van P.W. van Rossum Jr.; Amsterdam, Tweede Jan Steenstraat 13, gehuwd met A. Eskes / kamerverhuurster; Betty is één van de hoofdpersonen uit "Bungalowavonturen / Het Grote Onweer", zie ook http://home.hetnet.nl/~javaros/index.htm
Auteur : javaros
Tags:zeilen Nieuwe Meer Amsterdam 1942 Harpoen Grotendorst Rossum
|
|
